جنگ بدر

«بدر» روستاي کوچکي ميان مکه و مدينه بود که چند غزوه از غزوات پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم را به نام آن روستا خوانده‌اند و مهم‌ترين آنها جنگ بدر کبري بوده است.
جنگ بدر کبري در ماه رمضان سال دوم هجري بين مسلمانان و مشرکان مکه در سرزمين بدر رخ داد. دليل اصلي اين جنگ آن بود که مشرکان مکه اموال مسلمانان مهاجر را مصادره کرده بودند و مسلمين مهاجر در شهر مدينه در تنگدستي و فقر به سر مي‌بردند. از اين رو وقتي رسول خدا خبر يافت کاروان تجاري قريش به سرپرستي ابوسفيان بن حرب از شام به مکه باز مي‌گردد، تصميم گرفت با سپاه مسلمين به کاروان حمله ببرد و به تلافي اموال مصادره‌شده‌ي مسلمانان مهاجر، اموال و کالاهاي بازرگانان قريش را مصادره کند تا بنيه مالي مسلمانان تقويت شود.
رسول خدا در دوازدهم ماه مبارک رمضان به همراه 313 تن از ياران خويش از مدينه بيرون رفت. سپاه اندک مسلمانان با 20 شمشير و هفتاد شتر و اسب در هفدهم ماه رمضان در بدر فرود آمدند. پرچم سپاه مسلمين را نيز علي ابن ابيطالب عليه السلام بر دوش داشت.
از سوي ديگر ابوسفيان وقتي از حرکت مسلمانان آگاه شد، پيکي را به مکه فرستاد و کمک خواست. سران قريش هم بي‌درنگ با سپاهي نهصد و پنجاه نفري عازم بدر شدند. ابوسفيان با کشاندن کاروان به بيراهه، آنان را از خطر رهانيد و به قريش پيام داد که به مکه بازگردند اما ابوجهل با آگاهي از تعداد اندک مسلمانان و عدم آمادگي آنان براي اين رويايي بزرگ، قريشيان را به نبرد تشويق کرد.
سرانجام جنگ درگرفت و مسلمانان با وجود تعداد اندک‌شان، با امداد الهي بر قريش پيروز شدند، هفتاد تن از آنان را کشتند و هفتاد تن را به اسارت گرفتند. ابوجهل و حنظله پسر ابوسفيان نيز در ميان کشتگان بودند.
در جنگ بدر، حضرت علي عليه السلام پايمردي‌هاي بسيار کرد و در پيروزي مسلمانان سهم زيادي داشت، به طوري که گفته مي‌شود 36 تن از مشرکان در آن نبرد به دست او کشته شدند.
در اين جنگ، 14 تن از مسلمانان به شهادت رسيدند.
منابع:

المغازي، ‌ج 1؛ سيره ابن هشام، ج؛ معجم البلدان، ج 1؛ تاريخ طبري، ‌ج 2